Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Ολα τοσο ξαφνικα εγιναν...

Ολα τοσο ξαφνικα εγιναν. 

Μπηκα σπιτι μια μερα και ειδα τη μανα μου να καθεται στον υπολογιστη ταραγμενη. Με το που με ειδε εκλεισε τον browser και εφυγε στο δωματιο της. Μπηκα ιστορικο. Καρκινος του μαστου, σταδιο πρωτο.Δεν νομιζω οτι εχω ξανανιωσει ετσι, τοσο τρομαγμενος. Το συζητησαμε, την ειδαν πολλοι γιατροι, η μασεκτομη αναποφευκτη. Γινεται η επεμβαση, πηγαν ολα καλα ευτυχως , χρειαστηκαν και χημειοθεραπειες.Δεν νομιζω οτι θα μπορουσα να ερθω ποτε στη θεση της, ο πονος αφανταστος, δεν θυμαμαι ποσες μερες χρειαστηκε για να συνελθει. Οι θεραπιες αραιωνουν, την βλεπω να παιρνει ξανα τα πανω της. Μετα απο μηνες, δεν θα την ξεχασω αυτη τη μερα, βγηκαν οι εξετασεις μου λεει, ειμαστε πολυ καλα, και μου χαμογελασε, μου χαμογελασε πραγματικα οπως ειχε να μου χαμογελασει πολυ καιρο. Οσος καιρος περναει μας ειπαν τοσο πιο δυσκολο να κανει υποτροπη.

Το παλεψαμε ολοι μας αλλα κυριως εκεινη, δεν πιστευα οτι ειχε τοση δυναμη.
Να τους αγαπατε τους δικους σας, να τους το λετε κι αν δεν μπορειτε να τους το δειχνετε.Αν σπουδαζετε αλλου και σας παιρνουν "καθε τρεις και λιγο" τηλεφωνο μην τους παρεξηγειτε και μην τους μιλατε αποτομα,παρτε τους και σεις καμια φορα να δειτε τι ωραια θα νιωσουν. Μονο υγεια παιδια τιποτε αλλο, μονο αυτο να ευχεστε ολα τα αλλα δευτερευοντα.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Ανομολόγητα Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης