Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Απολαυστικό: Δείτε πώς αντέδρασε ο Αθηναίος μετά τον… καταστρεπτικό σεισμό των 4,4 Ρίχτερ!

Υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων: αυτοί που λένε «σεισμός», αυτοί που λένε «σειζμός», αυτοί που λένε «σεισεμός» κι αυτοί που λένε «αααααααααααουουουουουααααααα Παναγίαμουσεισμόςτρέχτεεεεεε».

Αλλά για όλους, λίγο – πολύ, ισχύουν οι «Χρυσοί Κανόνες του Πρώτου Δεκαλέπτου»:

10:01: Σεισμός!

10:01 και 5΄΄: Κραυγή αγωνίας η οποία τρυπάει όλη την πολυκατοικία. «Σεισμόοοοοοος». Λεπτομέρεια: μέχρι να τελειώσει η κραυγή, έχει τελειώσει ήδη η σεισμική δόνηση.

10:02: Έχεις ήδη βάλει μπλούζα, παντελόνι, παπούτσια. Παράλληλα έχεις ήδη ανοίξει το Facebook στο κινητό.

10:03: Την ώρα που φοράς μπουφάν, έχεις πάρει πορτοφόλι, power-bank, φακό, σφυρίχτρα, δυο μπουκάλια νερό, κλειδιά αυτοκινήτου, ένα σακουλάκι τσιπς, έχεις ήδη προλάβει να ποστάρεις «Έκανε σεισμό», να πάρεις 12 likes και να απαντήσεις σε 3 σχόλια που λένε «Κουνηθήκαμε πολύ», «Πόσο δυνατός ήταν;» και «Ακόμα κουνιόμαστε». Προφανώς ο τελευταίος μένει στην Ιαπωνία, ακριβώς πάνω από το ρήγμα.

 ezgif.com optimize

10:04: Ξυπνάς το σκύλο με απαλή κλωτσιά και μπινελίκια. «Καλά ρε μαλάκα, εσύ δεν υποτίθεται ότι νιώθεις το σεισμό πριν γίνει και θα έπρεπε να είσαι ανήσυχος;» Σε κοιτάζει με βλέμμα νυσταγμένο και παράλληλα απορημένο, του τύπου «γιατί να μου τύχει ένας τόσο μαλάκας αφεντικός»;

10:05: Έχεις κατέβει κουτρουβάλα τις σάλες, μην τυχόν και σε τσακώσει κανένας σεισμός μέσα στο ασανσέρ. Φτάνεις στην εξώπορτα της πολυκατοικίας. Κλειδωμένη, διότι ο κωλόγερος στο δεύτερο κλειδώνει από τις 7. Βρίζεις ακατάσχετα και ακατάπαυστα όσο προσπαθείς με τρεμάμενα χέρια να ξεκλειδώσεις. Παράλληλα, απορείς που είσαι ο μόνος που έχει κατέβει. «Λες να πέθαναν όλοι στην πολυκατοικία; Λες να τους πλάκωσαν τα βάζα και τα κάδρα και τα σκρίνια; Μήπως να ειδοποιήσω την ΕΜΑΚ;» Τελικά φεύγεις και ούτε που κοιτάς πίσω σου.

anigif enhanced 21711 1433185511 2

10:06: Είσαι στο αυτοκίνητο. Βάζεις μπροστά και ξεκινάς, με κατεύθυνση την κοντινότερη πλατεία, ένα μέρος που έχει άπλα και δεν έχει κτίρια, ώστε να νιώθεις ασφαλής. Βάζεις ραδιόφωνο. Τίποτα: όλοι μουσική παίζουν, οι εκπομπές έχουν την κανονική τους ροή. «Ρε τα ζώα! Γκρεμίζεται η Ελλάδα και δεν έχουν πάρει χαμπάρι».

10:07: Σε ένα λεπτό έχεις φτάσει στην κοντινότερη πλατεία. Είσαι μόνος σου, κανένα άλλο αμάξι με αλλόφρονες ανθρώπους δεν έχει φτάσει. «Πρόλαβα. Είμαι ο πιο γρήγορος. Σε λίγα λεπτά εδώ θα γίνεται το αδιαχώρητο». Ο σκύλος στο πίσω κάθισμα ροχαλίζει κι εσύ τον βρίζεις για την απάθεια και την αναισθησία του.

10:08: Πείνασες ήδη. Τρως τα πατατάκια και πίνεις το ένα μπουκάλι νερό, όσο περιμένεις να ακούσεις ενημέρωση από το ραδιόφωνο, το οποίος συνεχίζει να αντιμετωπίζει την δραματική αυτή κατάσταση με μια πρωτοφανή απάθεια. Αρχίζεις και κάνεις βλακείες με το φακό στο πρόσωπο του σκύλου που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Σκέφτεσαι να σφυρίξεις δυνατά μέσα στ’ αυτί του, αλλά τελευταία στιγμή το μετανιώνεις, διότι θυμάσαι ότι την προηγούμενη φορά που το έκανες για πλάκα, από το φόβο του σου δάγκωσε τη γάμπα και σου κατούρησε το χαλί.

10:09: Επιτέλους, ενημέρωση από το ραδιόφωνο! «Ελαφριά σεισμική δόνηση, 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Κανένας λόγος ανησυχίας». Ταπεινωμένος, ξεκινάς για το σπίτι…

9173666

10:10: Σου έχουν πάρει – φυσικά – τη θέση πάρκινγκ και παρκάρεις στου διαόλου τη μάνα. Ντροπιασμένος, αποφασίζεις τουλάχιστον να εκμεταλλευτείς τη διαδρομή για να κάνει ο σκύλος τις ανάγκες του. «Δεν πειράζει. Τουλάχιστον έδειξες αντανακλαστικά αγόρι μου. Είσαι έτοιμος αν και όποτε χρειαστεί». Δυο περαστικοί σε κοιτάζουν περίεργα. Κι αν προσθέσεις και το σκύλο σου, αυτοί που σε κοιτάζουν περίεργα, είναι τρεις…