Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Προφητικές δηλώσεις Διαλιάνη για Παπαγιάννη: «Ήταν ένα ελεεινό τομάρι…»

Ποια η τοποθέτηση της Αγγελικής Δαλιάνη για το περιστατικό μεταξύ Παπαγιάννη-Παυλίδου;

Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το επεισόδιο ανάμεσα στην Σοφία Παυλίδου και τον Μάνο Παπαγιάννη, μετά την καταγγελία της ηθοποιού πως ο συνάδελφός της της επιτέθηκε στα καμαρίνια του θεάτρου Χυτήριο μετά το τέλος της παράστασης.

Αν και η σύζυγος του ηθοποιού, Αγγελική Δαλιάνη, κρατά χαμηλούς τόνους, θέλησε να σπάσει την σιωπή της με μία ανάρτηση όλο νόημα στα stories του Instagram αργά το βράδυ της Δευτέρας, τη στιγμή που κάποιοι χρήστες του δημοφιλούς social media εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον της, με σχόλια κάτω από φωτογραφίες της.

Συγκεκριμένα, η Αγγελική αντικατέστησε την Σοφία στην παράσταση της Κυριακής μιας και είχε τον ρόλο μέχρι πέρσι, η οποία , δημοσίευσε απόσπασμα από ανάρτηση της ιστοσελίδας lifo.gr και, συγκεκριμένα, από την στήλη Εξομολογήσεις, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2016, υπό τον τίτλο «Μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις…».

Σοφία Παυλίδου για Μάνο Παπαγιάννη: «Αφού το έκανε σε μένα, θα το ξανακάνει»

Μάλιστα, κάνοντας swipe up, μπορούσες να διαβάσεις ολόκληρο το κείμενο, το οποίο αναφέρει:

«Όχι, δεν είναι μάθημα αρχαίων ελληνικών, είναι μάθημα ζωής: να μην δικάσεις κανέναν αν δεν ακούσεις και τις δύο πλευρές.

Γράφονται πολλές εξομολογήσεις για κάποιο κακούργο άτομο, άντρα ή γυναίκα, που ήταν ένα ελεεινό τομάρι και πλήγωσε ανεπανόρθωτα αυτόν που εξομολογείται.

Η συνέχεια είναι γνωστή: ακολουθούν φλογερά και πύρινα σχόλια σε βάρος του τομαριού, του κατακαθιού της κοινωνίας που πρέπει να καεί στην πυρά και αν ήταν δυνατόν να λιθοβοληθεί δημοσίως για παραδειγματισμό. Είναι όμως πάντα έτσι; αν ακούγαμε και το τομάρι, είναι βέβαιο ότι θα φθάναμε στην ίδια κρίση;

Επίσης, όλοι όσοι βρίζουν τα τομάρια της κοινωνίας που τους πλήγωσαν, ήταν πάντα σωστοί και αδαμάντινοι στις σχέσεις τους; δεν πλήγωσαν ποτέ κανέναν; ήταν ντόμπροι και ξεκάθαροι με όλους; Η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ.

Και τέλος, επικοινωνώντας με άτομα που κλαίγονταν, ακούγοντας ιδιαιτέρως τον πόνο τους, ένα πράγμα κατάφεραν: να με πείσουν ότι το “τομάρι” δεν ήταν και τόσο τομάρι και άλλος ήταν περισσότερο ο προβληματικός της ιστορίας».