Μαρία: «Τρύπωσα» στη Ζωή και τη δουλειά του και τον κατέστρεψα, Όπως εκείνος εμένα κάποτε

- Δεκεμβρίου 29, 2018
Να σας πω μια αληθινή ιστορία;

Ήρθε στο γραφείο μου έκατσε απέναντι μου και κατέθεσε την ψυχή της! Θαύμασα τον δυναμισμό της και την επιμονή της,από τότε γίναμε φίλες ….Είμαι κοντά σου Μαρία Π. θέλω να το ξέρεις και να το μάθουν και όλες εκείνες οι γυναίκες οι οποίες πέρασαν κάτι αντίστοιχο. Πρέπει να μιλάτε, να μην τα κρατάτε μέσα σας, γίνονται δηλητήριο και καίνε τα σωθικά σας!

Κομμάτιασε το σώμα και την ψυχή μου!

Αλλά εγώ έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου!

Έτρεξα μέσα στο δάσος και δεν κατάλαβα αν η θηριώδης ανάσα που ακουγόταν μέσα στην νύχτα, μέσα στην ερημιά ήταν δική μου ή κάποιου που με κυνηγούσε.Το φόρεμα μπερδευόταν στα κλαδιά και έχανα την ισορροπία μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να τρέξω τόσο γρήγορα. Ήμουν τρομερά φοβισμένη, με πλησίαζε όλο και περισσότερο . Η κατάσταση αυτή μου φαινόταν γνωστή,μου θύμιζε ταινία τρόμου,αυτό με τρόμαζε ακόμα περισσότερο γνώριζα την συνέχεια της ταινίας, δεν πίστευα ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε μένα….

Και πίσω από τα βήματα μου τα δικά του,ολοένα και ποιο κοντά … με έπιασε … άρπαξε τα μαλλιά μου και με έσυρε στο έδαφος. Κοίταξα το τρελό από θυμό πρόσωπο του και δεν ήξερα τι θα μου συμβεί. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε η αυτοικανοποίηση του, φάνηκε σαν αιωνιότητα. Αφού με είχε εξοργίσει, του είπα ότι έχω φωτογραφίσει το λυσσασμένο του πρόσωπο στο μυαλό μου και ότι κάποια στιγμή θα το πλήρωνε πολύ ακριβά για πολύ καιρό… τι το ‘θελα και το ‘πα, γιατί δεν συγκράτησα την οργή μου; Άρχισε να με χτυπά αλύπητα σε όλο μου το σώμα με κλοτσιές, και έπειτα πήρε μια πέτρα και με χτύπησε στο κεφάλι αρκετές φορές. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, η ζωή μου όλη σταμάτησε σε εκείνη την ημέρα, μόνο αυτή υπήρχε στο μυαλό μου, μόνο εκείνη η εφιαλτική ημέρα. Γιατί τσακώθηκα με τον αρραβωνιαστικό μου; Γιατί δεν πήρα το αυτοκίνητο μου; Γιατί δεν περίμενα ένα ταξί; Τόσα γιατί.

Αν είχα κάνει κάτι διαφορετικά ή λίγο νωρίτερα ή αργότερα αποφάσιζα να φύγω, τώρα θα ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου. Ενώ τώρα δεν υπάρχω καν … Ξύπνησα και είδα μια θολή λευκή οροφή, γύρισα το κεφάλι μου με δυσκολία, και ένας μόνο κοντά μου! Ο μπαμπάς μου, κράτησε το χέρι μου και φώναξε: Ξύπνησε!!! Γύρισε και είναι ζωντανή!!! Και πολλοί γιατροί γύρω μου μαζεύτηκαν. Περίμεναν να ξυπνήσω, απλώς σήκωσαν τους ώμους τους, χωρίς να δώσουν προβλέψεις. Όλο το σώμα μου πληγές και τραυματισμοί, πάρα πολύ καιρό δεν κατάφερα να βρώ τον εαυτό μου.

Ναι, και βρέθηκα εντελώς τυχαία. Κοντά υπήρχαν σπίτια, ένα σκυλάκι με βρήκε έτρεξε στο δάσος, ο ιδιοκτήτης πίσω του. Ο σκύλος μάλιστα, με βρήκε!!! Ακόμα, τα ζώα μερικές φορές μας εκπλήσσουν περισσότερο από τους ανθρώπους. Τριγύριζε μια σκέψη στο κεφάλι μου: «Αν ζήσω, θα πάρω έναν άγριο σκύλο για να με φυλάει». Με αυτή τη σκέψη, άρχισα να γελάω με ηλίθιο τρόπο και να σβήσω ξανά.

Ο αρραβωνιαστικός μου ο Νίκος δεν ερχόταν για πολύ καιρό, όταν πια εμφανίστηκε, στάθηκε στην πόρτα του θαλάμου και δεν τολμούσε να εισέλθει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια μπήκε, κάθισε δίπλα μου και άρχισε να μιλάει.

«Μαρία, συγχώρεσε με, αλλά δεν μπορώ, είμαι νέος, χρειάζομαι μια οικογένεια να κάνω παιδιά. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε παιδιά μαζί, δεν μπορείς πλέον… και για το χωριό δεν είναι πολύ καλό να μείνεις εδώ. Έχει γίνει το κουτσομπολιό της χρονιάς. Προσπάθησα να πω κάτι, αλλά ακουγόταν η φωνή μου σαν να μην μπορούσε να βγει».

Έφυγε και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κλάψω. Τα επόμενα χρόνια ήταν ένας εφιάλτης, ξεκίνησε η προσπάθεια μου για την ολική σωματική μου αποκατάσταση, έμαθα να μιλάω και πάλι, να κάθομαι στην καρέκλα, να πατάω στα πόδια μου, να τρώω μόνη μου σαν ένα πολύ μικρό παιδί. Οι γονείς μου χαίρονταν στο δεύτερο πρώτο μου βήμα, η δεύτερη πρώτη μου λέξη. Κάθε κουταλιά σούπας αλεσμένη για να μπορέσω να φάω. Τόσο τρομακτικά όλα στα δικά μου μάτια. Μου χρειάστηκαν δύο χρόνια για να επιστρέψω στην προηγούμενη καθημερινότητα της ζωή μου. Στο σπίτι δεν μπορούσα πλέον να καθίσω, αποφάσισα να μιλήσω στον πατέρα μου: Μπαμπά, θέλω να πιάσω δουλειά. Είσαι με τα λογικά σου; Δεν θα σε αφήσω να φύγεις! Τον αγκάλιασα. Το σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό, εσείς δεν μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει μέσα μου. Θέλω να επανέλθω στις παλιές μου ασχολίες και να αφήσω ο, τι έγινε πίσω μου. Όσο μπορώ βέβαια το παλεύω. Δεν μπορώ για πάντα να μείνω στο σπίτι. Νιώθω ότι όλα έχουν σταματήσει κι εγώ αργοπεθαίνω.

Σας παρακαλώ. Εάν με αγαπάτε, βοηθήστε με. Ο μπαμπάς μου ήταν ένας καλός άνθρωπος. Πλούσιοι δεν ήμασταν, όμως ο μπαμπάς μου είχε μεριμνήσει να μην μας λείψει τιποτα. Είχε μια μικρή επιχείρηση και πολύ καλές γνωριμίες, αλλά ποτέ δεν τις χρησιμοποίησε και δεν επέκτεινε την επιχείρηση. Έλεγε «Μεγάλα χρήματα – μεγάλοι εχθροί και πειρασμοί». Ζήτησα να με συστήσει, να δουλέψω σε κάποιον από τους φίλους του.. Θα ξαναρχίσω να επικοινωνώ με τους ανθρώπους, θα ζήσω λίγο ήρεμα και θα αποφασίσω τι είναι πιο καλό για μένα .Τότε ο πατέρας μου τηλεφώνησε και είπε: ο φίλος μου, ο Παναγιώτης, χρειάζεται γραμματέα, να πας εκεί να δουλέψεις. Είναι λίγο μακριά, αλλά πήγαινε στον αναπληρωτή του, το Φίλιππο. Είναι πολύ καλός, σπούδασε οικονομολόγος – θα καταλάβεις. Ενθουσιάστηκα, μετά από δύο χρόνια ουσιαστικά θα ξαναέβγαινα από το σπίτι, με την συνοδεία των γονιών μου για πρώτη φορά, όρος απαράβατος. Θυμήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο σχολείο. Μόνο τότε είχα τον ίδιο ενθουσιασμό.

Έχοντας εισέλθει στην εταιρεία, άρχισα να αμφιβάλλω ότι θα μπορούσα να το διαχειριστώ. Ήταν μια τεράστια κατασκευαστική εταιρεία. Είναι λίγο τρομακτικό να φανταστείς πόσα χρήματα διαχειρίζονται εδώ, και τι θα γίνει αν έκανα κάτι λάθος εις βάρος της εταιρείας; Αλλά μόλις με συνόδευσαν στο γραφείο του αναπληρωτή Φίλιππου, ξέχασα αμέσως ότι βασάνιζε όλες τις σκέψεις μου. Κάθισε μπροστά μου – εκείνος που με είχε κακομεταχειριστεί και με κατέστρεψε. Κάθισε και χαμογέλασε … δεν με αναγνώρισε. Δεν ξέρω πώς βρήκα τη δύναμη να ελέγξω τον εαυτό μου και να μην καρφωθώ σε αυτόν. Φανταζόμουν κάθε φορά τι θα του έκανα εάν τον ξαναέβλεπα και τώρα ήταν εδώ μπροστά μου. Αλλά χαμογέλασα και κάθισα στο τραπέζι. Το μυαλό μου πλέον έχει μάθει να ελέγχει τα συναισθήματα μου, η ψυχή μου έχει μάθει να νεκρώνει. Πόσο τρομακτικό ακούγεται και όμως αληθινό!!!

Εργαζόμασταν μαζί, δεν μπορούσα να σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτόν. Έμαθα τα πάντα γι ‘αυτόν, ήμουν άρρωστη. Αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς ένας άνθρωπος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν. Είχε ένα όμορφο εξοχικό σπίτι, μια όμορφη γυναίκα και ένα μικρό γιο. Η εταιρεία ήταν σε καλή κατάσταση, ασχολείται με φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όλοι τον σέβονταν και τον θαύμαζαν. Ακόμα κι αν ισχυριζόταν ότι δεν ήταν αυτός και ότι κάποιο λάθος κάνω, η ουλή στο στήθος του τα πρόδιδε όλα και το τατουάζ στο μπράτσο του!

Τον θυμήθηκα καλά. Αλλά δεν με αναγνώρισε. Δεν ήταν σαφώς άνθρωπος αγνός, αλλά ο ίδιος δεν έδωσε ποτέ κανένα δικαίωμα στο γυναικείο φύλο της εταιρείας. Χρειάστηκα να σιγουρευτώ ότι θα μπορούσα να τον δελεάσω και να τον αποπλανήσω, να γίνω το οξυγόνο του και να κερδίσω την εμπιστοσύνη του. Το παιχνίδι μόλις ξεκινούσε και εγώ θα έπρεπε να είμαι σίγουρη γιατί μετά δεν θα μπορούσα να σταματήσω την κατηφόρα! Άρχιζα να μη με αναγνωρίζω. Η θλίψη και η οργή μου έκαιγαν τα σωθικά, με είχαν μεταμορφώσει σε μια ύαινα χωρίς οίκτο και συμπόνια. Αυτή την πλευρά του εαυτού μου, όμως εγώ δεν την ήξερα, εκείνος μου την έμαθε!

Ξεκίνησα αργά τηλεφωνήματα στο σπίτι του χωρίς να μιλάω, έστελνα δώρα σε εκείνον την ώρα που έλειπε από το σπίτι του για να τα παραλάβει η γυναίκα του. Οι τσακωμοί στο σπίτι του καθημερινά μεγάλωναν με αποτέλεσμα να κοιμάται στο γραφείο. Τι χρειάζεται ο άνθρωπος, ο οποίος έχει σκάνδαλα στο σπίτι; Και τότε άρχισε να πίνει, το πρωί ήταν συνεχώς άρρωστος, πονούσε το κεφάλι του, ένιωθε αδιαθεσία. Τότε βρήκα την ευκαιρία να αλλάξω την σύμβαση που έπρεπε να υπογράψει με διαφορετικούς όρους χωρίς να το καταλάβει και μετέφερα τα χρήματα σε λογαριασμό της ερωμένης του, αφού βέβαια τους είχα φωτογραφίσει στο γραφείο του κρυφά να ερωτοτροπούν. Έπειτα τις έστειλα στη γυναίκα του! Δεν ένιωσα τύψεις ούτε στιγμή. Το απολάμβανα! Πρώτον, η σύζυγος άφησε τον Φίλιππο, έπειτα έχασε την δουλειά του και τα χρήματά του. Δυστυχώς, δεν μπήκε στη φυλακή. Πούλησε όλα τα ακίνητα που είχε για να πληρώσει τους καλύτερους δικηγόρους. Όταν η σύζυγός του το ανακάλυψε αυτό, υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Πριν από αυτό, προφανώς αμφέβαλε για το διαζύγιο ή όχι;

Το βράδυ συναντηθήκαμε με τον Φίλιππο, φώναζε και μου παραπονιόταν για ο, τι του συνέβαινε. Τον κοίταξα κατάματα και τον ρώτησα: Δεν με θυμάσαι; Έβγαλα τα μαντιλάκια και ξεβάφτηκα για να δει το πρόσωπό μου, όπως ήταν εκείνη την ημέρα στο χωριό, στο οποίο δεν τολμώ να πάω! Τα μάτια του διευρύνθηκαν, αμέσως συνειδητοποίησε ότι εγώ είμαι αυτή που τα ξεκίνησε όλα αυτά. Τότε είπα ότι του δίνω τρεις μέρες να εξαφανιστεί από την πόλη αλλιώς θα πήγαινα στην αστυνομία και θα τον έβαζαν στη φυλακή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σηκώθηκε και τα άφησε όλα και εξαφανίστηκε. Φυσικά ήταν μπλόφα. Γιατί δεν είχα κανένα στοιχείο, που να τον ενοχοποιεί. Του είπα ψέματα για την έκθεση των γιατρών μετά το βιασμό.

Γιατί δεν αποκάλυψα όλα όσα ήξερα στον πατέρα μου; Αποφάσισα ότι μόνο εγώ μπορούσα να κλείσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του. Επειδή η μοίρα μου έδωσε μια ευκαιρία. Όχι μόνο τον τρόπο που τρύπωσα στην εταιρία, αλλά και στην ζωή του. Εάν το έλεγα στους γονείς μου,αυτό δεν θα απέδιδε, οι γονείς απλώς θα βασανίζονταν με τη σκέψη ότι αυτός που κατέστρεψε την ζωή της κόρης τους δεν είχε τιμωρηθεί. Είμαι χαρούμενη που ξεντρόπιασα σε όλους αυτούς ένα τέρας ντυμένο με φτερά αγγέλου!

Αυτή είναι η δική μου ιστορία.
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση