Όταν είσαι στο δρόμο στο παγωμένο τσιμέντο, με ένα χαρτόκουτο και μια κουβέρτα

- Ιανουαρίου 09, 2019
Όταν είσαι στο δρόμο στο παγωμένο τσιμέντο, με ένα χαρτόκουτο και μια κουβέρτα, όταν δεν ξέρεις αν θα σε βρει ζωντανό το πρωινό, λίγο σε νοιάζει αν τον καιρό τον λένε Τηλέμαχο, Επαμεινώνδα, Πρίαμο, Υπατία ή Σοφία…

Ο καθρέφτης της κοινωνίας μας με πρόσωπο άστεγο, ρυτιδιασμένο, πεινασμένο, ανήμπορο.
Θα μου πείτε – Τι να κάνουμε..?
Να τους πάρουμε όλους στο σπίτι μας..? 

Θα σας απαντήσω …- Μακάρι και να μπορούσαμε, αλλά δεν μπορούμε.

Μπορούμε όμως να θυμηθούμε πως είναι συνάνθρωποι μας, ξεπαγιασμένοι από τον χιονιά και το κρύο του χειμώνα. Μπορούμε να μην τους προσπεράσουμε αδιάφορα.

Μπορούμε να κάνουμε ένα τηλέφωνο στην Αστυνομία, στον Δήμο, στην Εκκλησία, σε κάποιον Όμιλο που ασχολείται σοβαρά με την βοήθεια όλων αυτών των ανθρώπων που έχουν ανάγκη.

Υπάρχει ιστοσελίδα η «κιβωτός αστέγων» ενεργή και μέσα απ’ αυτήν μπορούμε να ενημερωθούμε για όποια βοήθεια θέλουμε να προσφέρουμε.Υπάρχουν χώροι φιλοξενίας σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη καθώς και ο όμιλος για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων που έχει δυο δομές, σε Πειραιά και Νίκαια, που υποδέχονται, φιλοξενούν, ταΐζουν και φροντίζουν όποιον έχει ανάγκη.

Κι αν όλοι εμείς αισθανόμαστε πως αυτό που θα κάνουμε είναι μια σταγόνα στον ωκεανό…ας θυμηθούμε πως ο ωκεανός, θα ήταν μικρότερος χωρίς αυτή την σταγόνα..

Σούλα Κοκολογιάννη‎ 
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση