Μόνο με τους κολλητούς τρώμε σαν να μην υπάρχει αύριο

- Φεβρουαρίου 04, 2019
Αν ανήκεις σ’ αυτά τα περίεργα πλάσματα που τρέφονται μόνο με μαρουλόφυλλα και super foods και κράζουν τους φίλους τους όταν καταβροχθίζουν σουβλάκια στις 6 το πρωί μετά το ξενύχτι, αυτό το άρθρο δεν είναι για σένα. Θα διαβάσεις πράγματα που θα σε σοκάρουν, γι’ αυτό εγκατάλειψε όσο είναι καιρός. Εγώ πάντως προειδοποίησα. Οι αράδες που ακολουθούν περιγράφουν μια εξαιρετικά παθιασμένη σχέση. Σχέση ζωής. Φίλοι και φαγητό. Φαγητό και φίλοι. Αν αυτά τα δύο δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, ίσως πρέπει να αρχίσεις ν’ αναρωτιέσαι μήπως κάτι δεν πάει καλά.

Το φαγητό είναι αναμφισβήτητα μία απ’ τις μεγαλύτερες απολαύσεις. Πρωτίστως, βέβαια, είναι βιολογική ανάγκη. Τα πρώτα εργαλεία του προϊστορικού ανθρώπου –οι πέτρες, δηλαδή– χρησίμευαν για την αναζήτηση τροφής. Καθώς εξελισσόταν ο ίδιος, εξέλισσε πρώτα απ’ όλα τους τρόπους συλλογής και μαγειρέματός της. Χρησιμοποίησε τη φωτιά, έφτιαξε μαχαίρια, αγκίστρια για ψάρεμα. Ζωγράφιζε μέχρι και στις σπηλιές τα ζώα που σκόπευε να κυνηγήσει. Κτηνοτροφία και γεωργία είναι απ’ τα πρώτα επαγγέλματα με τα οποία καταπιάστηκε.

Το φαγητό είναι το απαραίτητο καύσιμο για να λειτουργήσεις. Ας θυμηθούμε πόσες φορές η άδεια σου κοιλιά σού προκάλεσε νεύρα και δε σε άφηνε να συγκεντρωθείς στη δουλειά ή στο διάβασμα. Ώρες αφαγίας σε έκαναν να νιώθεις ολίγον άρρωστος και μόλις ήρθε η ιερή αυτή ώρα του φαγητού, έπεσες με τα μούτρα, δεν άφησες ούτε ψίχουλο κι επιτέλους στάνιαρες. Τόσες και τόσες φορές ευχήθηκες «ας είχα τώρα ένα σουβλάκι, μια πίτσα, κανένα παϊδάκι!». Άλλες τόσες γκρίνιαξες άνευ λόγου μόνο και μόνο επειδή γουργούριζε το στομάχι σου.

Ανάγκη κι απόλαυση το φαγητό, ανάγκη κι απόλαυση κι η φιλία. Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ μια ζωή χωρίς φίλους. Η δεύτερή σου οικογένεια είναι ίσως τόσο σημαντική όσο κι η πρώτη. Μυστικά, όνειρα, επιθυμίες, ταξίδια, συνεργασίες, λάθη, χαζομάρες κι άλλα τόσα αυτά που μοιράζεσαι με τα φιλαράκια σου. Χτίζετε μαζί αναμνήσεις που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό. Εξιστορείτε τα κοινά σας κατορθώματα σε όλους με μεγάλη περηφάνια, συγκίνηση κι ασυγκράτητα γέλια.

Το αποκορύφωμα είναι όταν αυτές οι δύο απολαύσεις ενωθούν. Αυτή είναι μια υπέρτατη σύμπραξη. Είναι μαζεμένη όλη η παρέα σ’ ένα σπίτι και φυσικά κάποιος θα εκφράσει την πείνα του. Τότε δεκάδες ιδέες θα πέσουν στο τραπέζι μέχρι να συμφωνηθεί επιτέλους τι θα παραγγείλουμε. Δε θα ‘ναι όλοι ευχαριστημένοι. Κάποιος ήθελε κινέζικο, άλλος σούσι, άλλος μεξικάνικο, άλλος σουβλάκι. Ό,τι και να πάρουμε, όταν θα καταφτάσει ο ντελιβεράς, θα ξεχαστεί οποιαδήποτε γκρίνια. Θα φάμε μέχρι και τις σακούλες. Οι πιο λιτοδίαιτοι θα παραχωρήσουν ό,τι δεν έφαγαν στους πιο φαγανούς.

Θέλουμε να επισκεφτούμε νέα μέρη για φαγητό, να δοκιμάσουμε νέες κουζίνες. Έχουμε ίσως και λίστες ολόκληρες με μαγαζιά που έχουμε τσεκάρει. Μήνυμα αμέσως στους κολλητούς και κανονίστηκε. Εξερευνούμε μαζί γαστρονομικούς προορισμούς και νιώθουμε λες και πήγαμε ταξίδι. Ανταλλάσσουμε πιάτα, δοκιμάζουμε ο ένας απ’ το φαγητό του άλλου, παίρνουμε δεκάδες μεζεδάκια για τη μέση του τραπεζιού για να γευτούμε όσα περισσότερα γίνεται.

Μετά τα ξενύχτια δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα απ’ το βρόμικο, την κρέπα, το σουβλάκι, παρέα μ’ έναν φίλο. Τρώμε λες και μας έχουν νηστικούς για μήνες, πασαλειβόμαστε με μουστάρδες και λάδια να προσγειώνονται σε πουκάμισα και καλά φορέματα. Ούτε που μας νοιάζει. Γελάμε απλώς και συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Όταν τρώμε με φίλους, άγρια ένστικτα ξυπνούν. Οι ποσότητες φαγητού που μπορεί να αντέξει ο οργανισμός μας ξαφνικά μεγιστοποιούνται. Ξεχνάμε τα προσχήματα και το σαβουάρ βιβρ. Χρησιμοποιούμε χέρια, λερωνόμαστε, δεν ντρεπόμαστε να ζητήσουμε κι άλλο, δε μας νοιάζει να φάμε τζατζίκι και να βρομάμε μετά. Όταν τρώμε με φίλους είμαστε 100% ο εαυτός μας.

Δεν είναι, τελικά, μόνο ο έρωτας που περνά απ’ το στομάχι αλλά κι η φιλία!

Ουρανία Κάππου - pillowfights.gr
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση