Συνέβη ένα περιστατικό μέσα στο μετρό το οποίο με σόκαρε

- Μαρτίου 30, 2019
«Πριν προλάβουν να καθίσουν το αγόρι ξεκινάει να την φιλάει. Της ψιθυρίζει κάτι στο αυτί…»

Κείμενο που μας έστειλε ο Σπύρος Αναστασίνης

Βράδυ Δευτέρας. Σχολάω από Πανόρμου έντεκα η ώρα και παίρνω το μετρό για να γυρίσω σπίτι. Βγάζω από το σακίδιο μου αυτό το βιβλίο που κουβαλάω εδώ και μία βδομάδα στα μέσα και ακόμα δεν έχω καταφέρει να τελειώσω. Πριν μέσα και ακόμα δεν έχω καταφέρει να τελειώσω. Πριν προλάβω να γυρίσω πέντε σελίδες, κατεβαίνω στο Σύνταγμα για να αλλάξω γραμμή. Παίρνω την κόκκινη γραμμή με κατεύθυνση το Ελληνικό. Μπαίνω στο τελευταίο βαγόνι. Είναι σχεδόν άδειο. Δίπλα μου ένα ποδηλάτης με ένα παλιό ποδήλατο και ακριβώς δίπλα του ένας άλλος. Στις θέσεις κάθονται δύο ηλικιωμένες, ίσως παιδικές φίλες, μία γυναίκα με ένα αγοράκι και πιο μπροστά κι άλλοι.

Στάση ‘Ακρόπολη’. Δεν κατεβαίνει κανείς. Μπαίνει μόνο ένα ζευγάρι. Το αγόρι μελαχρινό, ελαφρώς στρουμπουλό, και το κορίτσι όμορφο και καλοντυμένο. Κρατιούνται χέρι-χέρι. Φαίνονται ερωτευμένοι και για να ήταν στην Ακρόπολη μάλλον θα γυρνούν από κάποιο ρομαντικό περίπατο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Κάθονται στις θέσεις απέναντι από τις δύο ηλικιωμένες κυρίες. Πριν προλάβουν να καθίσουν το αγόρι ξεκινάει να την φιλάει. Της ψιθυρίζει κάτι στο αυτί. Κάτι ρομαντικό ίσως γιατί το κορίτσι του χαμογελάει και του ανταποδίδει το παθιασμένο φιλί. Οι υπόλοιποι επιβάτες δεν φαίνονται να τους έχουν παρατηρήσει. Μόνο εγώ τους κοιτάω και στο πρόσωπο μου έχει σχεδιαστεί ένα μάλλον χαζό χαμόγελο. Επιστρέφω στο βιβλίο μου, μπας και καταφέρω να το τελειώσω κάποια στιγμή.

Μετά από λίγο, το κορίτσι μιλάει στο αγόρι, με κάπως δυνατή φωνή.

-Το έχεις δει αυτό; Είναι η καμπάνια της σοκολάτας για την αγάπη. Είναι φωτογραφίες με ζευγάρια και είναι ένας χωρίς πόδι, μια μαύρη, μία χοντρή και τέτοια. Δεν είναι πολύ ωραίο;

Το αγόρι της απαντά με ένα χαμόγελο και ένα φιλί. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω ότι το βαγόνι είναι γεμάτο από αυτές τις αφίσες. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες με ανθρώπους που κρατούν μία κατακόκκινη σοκολάτα. Φωτογραφίες με ‘μη κανονικά’ ζευγάρια και τίτλο ‘Έλα να καταρρίψουμε τα στερεότυπα στην αγάπη’. Το κορίτσι συνεχίζει.

-Και κοίτα τι έχω εγώ…

Ανοίγει την τσάντα της και από μέσα βγάζει μία ίδια κατακόκκινη σοκολάτα, ανοιγμένη ήδη και μισοφαγωμένη. Κόβει ένα κομμάτι και ταΐζει ρομαντικά το αγόρι της. Τώρα έχουν τραβήξει την προσοχή των επιβατών του τελευταίου βαγονιού, που τους κοιτάζουν διακριτικά. Θαυμάζουν τον έρωτα τους και ίσως ζηλεύουν ένα κομμάτι από τη σοκολάτα, αλλά ντρέπονται να το ζητήσουν.

‘Επόμενη στάση Νέος Κόσμος, Σύνδεση με τραμ’, ακούγεται από τα ηχεία και το ζευγάρι σηκώνεται για να πάρουν θέση μπροστά στην πόρτα για να κατέβουν. Εκείνη τη στιγμή,αυτός ο άλλος που στεκόταν διπλά στον ποδηλάτη τους προλαβαίνει και στέκεται πρώτος μπροστά από την πόρτα, για να κατέβει κι αυτός στην επόμενη στάση. Έτσι το ζευγάρι στέκεται ακριβώς πίσω του και τον παρατηρούν. Αυτός ο άλλος τους φαίνεται περίεργος γιατί τα μαλλιά του είναι ροζ και το ντύσιμο του μοιάζει γυναικείο. Το κορίτσι κοιτάει το αγόρι και χαμογελάει. Αυτή τη φορά το αγόρι δεν την φιλάει αλλά χαμογελάει κι αυτός. Χαμόγελα που δεν κρύβουν χαρά αλλά υπεροψία και όσο πάνε δυναμώνουν. Αυτός ο άλλος καταλαβαίνει πως το χαμόγελο έχει αυτόν ως επίκεντρο γιατί νοιώθει τέσσερα μάτια να τον καρφώνουν και βλέπει στην αντανάκλαση στο τζάμι δυο χαμόγελα να δυναμώνουν και να δυναμώνουν. Γυρίζει και κοιτάει αυτά τα μάτια. Τα χαμόγελά τους παγώνουν. Επικεντρώνεται στα μάτια του κοριτσιού και της λέει:

-Δεν αρκεί μόνο να φας τη σοκολάτα.

Το κορίτσι δεν καταλαβαίνει και απαντάει ένα ξερό ‘ορίστε’. Το αγόρι της κάνει νόημα να φύγουν. Οι πόρτες έχουν ανοίξει και το ζευγάρι κατεβαίνει από το μετρό, προσπερνώντας τον. Ο αυτός ο άλλος, με σκυμμένο το κεφάλι, επαναλαμβάνει στο κενό με χαμηλή φωνή:

-Δεν. Aρκεί. Μόνο. Να φας. Τη σοκολάτα.

Κατεβαίνει κι αυτός από το μετρό.
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση