Η Συγκλονιστική επιστολή ενός Συζύγου που έχασε πρόσφατα την γυναίκα Του Προς τους νοσοκόμους που την Φρόντιζαν

- Ιουνίου 23, 2019
Από τότε που η 34χρονη σύζυγός του, Laura Levis, απεβίωσε λόγω μιας θανάσιμης κρίσης άσθματος, ο Peter DeMarco γράφει συγκινητικά αφιερώματα εις μνήμην της.

Ένα από αυτά, αφορά τις ευχαριστίες όλων των υπαλλήλων του CHA Cambridge Hospital της Βοστώνης, που βοήθησε στη θεραπεία της, το οποίο μάλιστα αναδημοσιεύθηκε και στους New York Times.

Καθώς ξεκινάω να λέω στους φίλους και την οικογένειά μου για τις 7 ημέρες που φροντίσατε τη γυναίκα μου, Laura Levis, σε ό,τι αποδείχθηκε ότι ήταν οι τελευταίες ημέρες της ζωής της, με σταματούν περίπου στο 15ο όνομα που θυμάμαι.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει τους γιατρούς, τις νοσοκόμες, τους ειδικούς του αναπνευστικού, τους κοινωνικούς λειτουργούς… ακόμη και το προσωπικό καθαρισμού που νοιαζόταν γι’ αυτήν.

«Πως μπορείς να θυμάσαι τα ονόματά τους;», ρωτούν.

«Πως θα μπορούσα να μην τα θυμάμαι;», απαντώ.

Κάθε ένας από εσάς συμπεριφέρθηκε στη Laura με επαγγελματισμό, ευγένεια και αξιοπρέπεια καθώς ήταν ξαπλωμένη χωρίς τις αισθήσεις της.

Όταν χρειαζόταν ενέσεις, ζητούσατε συγγνώμη που θα την πονούσατε λίγο, είτε μπορούσε να σας ακούσει είτε όχι.

Όταν ακούγατε την καρδιά και τους πνεύμονές της με τα στηθοσκόπιά σας και το φόρεμά της άρχισε να γλιστράει, την καλύπτατε με σεβασμό.

Την σκεπάζατε με κουβέρτα, όχι μόνο όταν η θερμοκρασία του σώματός της έπεφτε, αλλά και όταν το δωμάτιο ήταν λίγο κρύο και σκεφτόσασταν ότι θα κοιμηθεί πιο άνετα έτσι.

Νοιαζόσασταν τόσο πολύ για τους γονείς της, βοηθώντας τους να καθίσουν στην άβολη καρέκλα του δωματίου, τους φέρνατε φρέσκο νερό σχεδόν κάθε 1 ώρα και απαντούσατε σε κάθε μία από τις ερωτήσεις τους με απίστευτη υπομονή.

Ο πεθερός μου, ο ίδιος ο γιατρός, όπως μάθατε, ένιωθε ότι όντως είχε εμπλακεί στη φροντίδα της. Δεν μπορώ να σας πω πόσο σημαντικό ήταν γι’ αυτόν.

Και ήταν και το πως φερθήκατε σ’ εμένα.

Πως θα έβρισκα τη δύναμη να επιβιώσω από εκείνη την εβδομάδα χωρίς εσάς;

Πόσες φορές που μπήκατε στο δωμάτιο και με βρήκατε να κλαίω με λυγμούς, με το κεφάλι μου κάτω να ακουμπά στο χέρι της και ήσυχα γυρίσατε στην εργασία σας, σαν να προσπαθούσατε να είστε αόρατοι;

Πόσες φορές με βοηθήσατε να μετακινήσω την καρέκλα όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο κρεβάτι της, μέσα στο χάος των καλωδίων και των σωλήνων;

Πόσες φορές με ρωτούσατε αν χρειαζόμουν τίποτα, από τρόφιμα, κάτι να πιω, φρέσκα ρούχα, ένα ζεστό ντους, για να δείτε αν χρειαζόμουν μια καλύτερη εξήγηση μιας ιατρικής διαδικασίας ή απλά να μιλήσω σε κάποιον;

Πόσες φορές με αγκαλιάσατε και να παρηγορήσατε όταν ήμουν κομμάτια ή με ρωτούσατε για τη ζωή της Laura και τι είδους άνθρωπος ήταν, κοιτούσατε μαζί μου τις φωτογραφίες της ή διαβάζατε τα πράγματα που είχα γράψει γι’ αυτήν;

Πόσες φορές έχετε παραδώσει κακές ειδήσεις με συμπονετικά λόγια και θλίψη στα μάτια σας;

Όταν χρειάζεται να χρησιμοποιήσω έναν υπολογιστή για ένα επείγον email, τον είχα.

Όταν έβαζα «λαθραία» στο δωμάτιο έναν πολύ ιδιαίτερο επισκέπτη, την γάτα μας Cola, κάνατε τα στραβά μάτια.

Και μια ξεχωριστή βραδιά, που μου δώσατε το ελεύθερο να φέρω στο δωμάτιό της περισσότερα από 50 άτομα, από φίλους, συναδέλφους, παλιούς συμμαθητές από το κολέγιο και τα μέλη της οικογένειας.

Ήταν ένα ξεχείλισμα αγάπης που περιελάμβανε κιθάρα, τραγούδι και χορό και νέες αποκαλύψεις για μένα για το πόσο βαθιά η σύζυγός μου άγγιξε τους ανθρώπους γύρω της.

Ήταν η τελευταία μεγάλη νύχτα του γάμου μας μαζί, και για τους δυο μας, και δεν θα είχε συμβεί χωρίς την υποστήριξή σας.

Υπάρχει και μια άλλη στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Την τελευταία ημέρα, καθώς περιμέναμε για τη χειρουργική επέμβαση που θα δώριζε τα όργανά της, το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι μόνος μαζί της.

Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι συνέχισαν να έρχονται για να την αποχαιρετίσουν και η ώρα περνούσε. Περίπου στις 16:00, όταν όλοι είχαν φύγει και ήμουν συναισθηματικά και σωματικά εξαντλημένος και είχα ανάγκη από λίγο ύπνο.

Γι’ αυτό ζήτησα από τους νοσηλευτές της, Donna και Jen, αν θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να μεταφέρω την καρέκλα, η οποία ήταν τόσο άβολη, αλλά το μόνο που είχα, δίπλα στην Laura. Είχαν μια καλύτερη ιδέα.

Μου ζήτησαν να φύγω από το δωμάτιο για μια στιγμή και όταν επέστρεψα, είχαν μετακινήσει τη Laura στη δεξιά πλευρά του κρεβατιού της, αφήνοντας αρκετό χώρο για να ξαπλώσω δίπλα της για μια τελευταία φορά.

Ρώτησα αν θα μπορούσαν να μας δώσουν μία ώρα χωρίς διακοπή και κούνησαν το κεφάλι κλείνοντας τις κουρτίνες, τις πόρτες και τα φώτα.

Κουλούριασα δίπλα της. Φαινόταν τόσο όμορφη και της το είπα χαϊδεύοντας τα μαλλιά και το πρόσωπό της.

Ήταν η τελευταία μας τρυφερή στιγμή ως ανδρόγυνο και ήταν πιο φυσικό, αγνό και παρήγορο από οτιδήποτε έχω νιώσει ποτέ. Και τότε αποκοιμήθηκα.

Θα θυμάμαι την τελευταία ώρα μαζί για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Πραγματικά, σας ευχαριστήσω όλους γι’ αυτό.

Με αιώνια ευγνωμοσύνη και αγάπη,

Peter DeMarco
 

Πληκτρολογηστε και πατηστε αναζητηση